DOMINIKANIE

Dominikanie to potoczna nazwa Zakonu Kaznodziejskiego (Ordo Praedicatorum, OP) założonego w 1216 roku przez św. Dominika Guzmana z Kastylii. Narodziny tego katolickiego zakonu wiążą się z akcją nawracania katarów we francuskiej prowincji – Langwedocji.

Głównym zadaniem powierzonym dominikanom jest głoszenie Ewangelii na każdy możliwy sposób, wszędzie i wszystkim. Ich służba Bogu wiąże się z kontemplacją, modlitwą i indywidualnym poznaniem Stwórcy. Jednocześnie kaznodziejski postulat ich Reguły sprawił, że większość dominikanów charakteryzuje się swoistym intelektualizmem. Zniekształcenia i wypaczenia głównych założeń doprowadziły do tego, że spośród zastępów tego zakonu werbowano wielu inkwizytorów.

Śluby dominikanów dotyczą czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Ich habit jest biały przepasany skórzanym pasem z różańcem. Poza tym noszą także czarną kapę z kapturem.

Czterech braci z tego zakonu zostało papieżami: Innocenty V, Benedykt XI, Pius V i Benedykt XIII.

Żeńską gałęzią dominikanów są mniszki, czyli dominikanki klauzurowe, ale podwoje Zakonu Kaznodziejskiego otwarto także dla ludzi świeckich. Ci ostatni zrzeszają się w tak zwanych fraterniach.

Najstarszy konwent na ziemiach polskich założono w Krakowie w 1223 roku. Dziś jest ich kilkanaście.

Do najbardziej znanych dominikanów należeli: św. Jacek i błogosławiony Czesław Odrowąż, zaś wśród zagranicznych przedstawicieli: św. Tomasz z Akwinu, św. Katarzyna ze Sieny, Tomás de Torquemada, Giordano Bruno.