FRANCISZKANIE

Ta katolicka wspólnota zwana Zakonem Braci Mniejszych (Ordo Fratrum Minorum) należy do grupy zakonów żebrzących. Został założony w 1209 roku przez św. Franciszka z Asyżu. Radykalizm braci, nowatorskie idee i silna potrzeba odnowy życia duchowego spowodowały, że zakon stał się popularny a jego szeregi zasilali coraz to nowi członkowie. W 1226 roku franciszkanów było już około 5 000.

Początkowo nie spisana Reguła zakładała posłuszeństwo, ubóstwo i czystość.

Obecnie franciszkanie angażują się w różnorodne akcje na wielu polach.. Pomagają ubogim, zakładają misje, prowadzą działalność naukową, kaznodziejską, wznoszą sanktuaria. Najważniejszą misję franciszkanów stanowi jednak modlitwa, gdyż jest to zgrupowanie kontemplacyjno-czynne.

W wyniku różnej interpretacji Reguły i praktyk dotyczących ubóstwa zakon uległ podziałowi. Dzisiaj wyróżnia się 3 główne gałęzie: Zakon Braci Mniejszych, Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych oraz  Zakon Braci Mniejszych Kapucynów. Pierwsza z nich zwana także obserwantami odznacza się brązowym habitem i jest najliczniejsza. Druga nosi strój czarny lub szary, ostatnia – kasztanowy z charakterystycznym długim kapturem. Wszyscy bracia przepasują się białym sznurem zwanym cingulum. Trzy węzły na sznurze symbolizują ewangeliczne rady (czystości, ubóstwa, posłuszeństwa).

Główną żeńską gałęzią franciszkanów są klaryski. Zakon ten ma też swoją świecką filię.

Pierwszy klasztor Braci Mniejszych w Polsce powstał we Wrocławiu w 1236 roku. Dzisiaj największe zgromadzenia istnieją w Krakowie, Warszawie, Gdańsku, Katowicach, Poznaniu i Wrocławiu.