JEZUICI

Towarzystwo Jezusowe (Societas Iesu – SI) powstało w 1540 roku jako katolicki męski zakon papieski z inicjatywy św. Ignacego Loyoli. Stworzono je przede wszystkim do ideologicznej walki z reformacją.

Początkowo jezuici organizowali edukację oraz skupiali się na pracy misyjnej i apostolskiej. W swoich założeniach akcentowali szczególne posłuszeństwo papieżowi i przełożonym. Zawsze starali się być wśród elit społeczno-politycznych. Pracowali na dworach królewskich i magnackich niemal całej ówczesnej Europy. Byli spowiednikami władców. Stworzyli podwaliny szkolnictwa w większości krajów starego kontynentu. Ich radykalna działalność często wywoływała napięcia, a z czasem przestarzały, skostniały program oświatowy zaczął budzić kontrowersje. To oraz naciski polityczne sprawiły, że w 1773 r. papież Klemens XIV ogłosił kasatę zakonu.

Dopiero w 1814 roku papież Pius VII wznowił działalność jezuitów. Odbudowa powiodła się. Dzisiaj Towarzystwo Jezusowe jest najliczniejszym zakonem męskim. Ma kilkanaście tysięcy członków.

W Polsce jezuici pracują od 1564 roku. Wtedy to sprowadził ich tutaj biskup Stanisław Hozjusz. Stworzone przez nich na naszych ziemiach szkoły stały się podwaliną późniejszego systemu oświaty. Do ich szeregów należeli sławni: Jakub Wujek, Franciszek Bohomolec, Piotr Skarga i Grzegorz Piramowicz. Świętymi zaś zostali między innymi Stanisław Kostka i Andrzej Bobola.

Jezuici noszą czarne sutanny bez guzików przepasywane wiązanymi na prawą stronę czarnymi pasami. Do ich stroju należą także kapelusz lub czarna piuska i płaszcz.